จรรยาบรรณของครู ตามระเบียบคุรุสภา พ.ศ. 2539

 

โดย ผู้ช่วยศาสตราจารย์ชฎามาศ  ขาวสะอาด

 

                           การทำงานในแต่ละอาชีพต้องมีจรรยาบรรณ เพราะการมีจรรยาบรรณทำให้ผู้ปฏิบัติงานมีที่ยึดมั่นทางคุณธรรมในการนำไปสู่คุณธรรมทางอาชีพ ครูซึ่งเป็นอาชีพที่มีเกียรติก็มีจรรยาบรรณวิชา
ชีพครูเช่นกัน ราชบัณฑิตยสถาน (2542) ให้ความหมายของจรรยาบรรณว่า หมายถึง ประมวลความประพฤติที่ผู้ประกอบ อาชีพการงานแต่ละอย่างกำหนดขึ้น เพื่อรักษาและส่งเสริมเกียรติคุณชื่อเสียงและฐานะของสมาชิก อาจเขียนเป็นลายลักษณ์อักษรหรือไม่ก็ได้ 

              จรรยาบรรณเป็นกรอบของความประพฤติและมโนสำนึกในวิชาชีพชี้นำคุณธรรม และมุ่งหวัง ให้ผู้ที่ทำงานในอาชีพต่าง ๆ ได้นำจรรยาบรรณไปใช้ในการปฏิบัติงาน สำหรับครูก็มีจรรยาบรรณครูตามระเบียบคุรุสภาว่าด้วยจรรยาบรรณครู พ.ศ. 2539 ดังนี้ (สำนักงานเลขาธิการคุรุสภา, 2541)

              1. ครูต้องรักและเมตตาศิษย์ โดยให้ความเอาใจใส่ช่วยเหลือ ส่งเสริมและให้กำลังใจใน
การศึกษาเล่าเรียนแก่ศิษย์โดยเสมอหน้า

              2. ครูต้องอบรม สั่งสอน ฝึกฝน และสร้างเสริมความรู้ ทักษะ และนิสัยที่ถูกต้องดีงามให้เกิดแก่ศิษย์อย่างเต็มความสามารถและด้วยความบริสุทธิ์ใจ

              3. ครูต้องประพฤติและปฏิบัติตนเป็นแบบอย่างที่ดีแก่ศิษย์ทั้งหลาย ทั้งกาย วาจา และจิตใจ

              4. ครูต้องไม่กระทำตนเป็นปฏิปักษ์ต่อความเจริญทางกาย สติ ปัญญา จิตใจ อารมณ์ และสังคมของศิษย์

              5. ครูต้องไม่แสวงหาประโยชน์อันเป็นอามิสสินจ้างจากศิษย์ในการปฏิบัติหน้าที่ตามปกติและไม่ใช้ จ้าง วาน ให้ศิษย์กระทำการใด ๆ อันเป็นการหาประโยชน์ให้แก่ตนโดยมิชอบ

              6. ครูย่อมพัฒนาตนเองทั้งในด้านวิชาชีพ ด้านบุคลิกภาพ และวิสัยทัศน์ให้ทันต่อการพัฒนาทางวิทยาการ เศรษฐกิจ สังคม และการเมืองอยู่เสมอ

              7. ครูย่อมรักและศรัทธาในวิชาชีพครู และเป็นสมาชิกที่ดีขององค์กรวิชาชีพ

              8. ครูพึงช่วยเหลือเกื้อกูลครูและชุมชนในทางสร้างสรรค์

              9. ครูพึงประพฤติและปฏิบัติตนเป็นผู้นำในการอนุรักษ์และพัฒนาภูมิปัญญาและวัฒนธรรมไทย

              สรุปได้ว่า ครูไม่ใช่เพียงแต่ประกอบอาชีพในการเลี้ยงชีพให้กับตนเอง  หรือครอบครัวยังต้อง
ปฏิบัติตนให้มีจรรยาบรรณที่เหมาะสมเพื่อเป็นต้นแบบที่ดีให้กับบุคคลอื่นๆ อีกด้วย